Fenny's weblog !

Wat kan in een andere taal?

Oei, als ik in mijn "Google Reader" kijk, zie ik dat er door medebloggers weer veel nieuwe blogs zijn toegevoegd, en ik heb ze niet gelezen en gezien. Natuurlijk is daar een reden voor: ik kom er dan niet aan toe. Bloggen blíjf ik erg leuk vinden en zie ik als een gezellige ontspanning. De afgelopen week was ik wel veel te vinden achter de computer. Ik volg een maand lang een digitale cursus (vertel ik later nog wel eens over).

En verder ben ik bezig geweest met voorbereidingen voor het eeuwfeest in mei: de school bestaat dan 100 jaar. Die voorbereidingen zijn nu vnl. nog denkwerk en via de computer uitvoeringen d.m.v. een apart e-mailadres en het maken van een weblog om alvast in de sfeer te komen, enz. De jubileumcommissie draait al langer, maar nu kan ik een steentje bijdragen , en het ligt aardig op mijn hobbyvlak (o.a. fotogebied en computer). In de komende tijd zullen daarom ook wat andere dingen een poosje stilstaan of minder aandacht krijgen. We moeten blijven verdelen, hè! Het was al zo erg, dat Marjolein gisteren belde: "Jaaaaaaa, met die dóchter van je.........!"

Verder heeft een verkoudheidsvirus mij te pakken genomen. Ik voel me niet ziek: helemaal fit is anders. En in die toestand kon ik drie aanvragen om te komen invallen afslaan. Ook vandaag had ik weer voor een zieke leerkracht kunnen invallen. Gelukkig maar dat ik dat gisteravond ook niet heb aangenomen, want ik ben nu vreselijk aan het hoesten, en mijn stem is ook niet wat het moet zijn. Doch, geen geklaag mijnerzijds, want ik zit hier binnen droog en warm. In mijn eentje hoef ik niet te praten, en van mijn geblaf heeft niemand last.

Uit de reactie van de vorige blog vond ik het leuk dat zoveel mensen die Franse slag herkennen. Grappig, dan denk ik: wat kun je in een andere taal? Als je af en toe zo hoest, heb je het Spaans benauwd. Als ik iets vertel, wat maar niet overkomt, vraag ik: "Praat ik Russisch?" Nou, wie helpt me: wat kan er nog meer in een vreemde taal of een ander land?

Labeldoekje

Een poosje geleden liet ik het labeldoekje zien, dat ik voor Meike heb gemaakt. Er waren toen nogal wat vragen, wat dat eigenlijk is.
Nou, niks anders dan een doekje. Baby's vinden het prettig om een doek(je) vast te houden, en wat ze helemaal leuk vinden: voelen aan de uitstekende labeltjes!
Toen Meike voor het eerst het doekje kreeg, was dat ook wat ze deed. Kijk maar op de foto, ze kijkt er scheel van!
In het doekje heb ik ook knisperpapier (tussen fiberfill) genaaid. Wanner het doekje verfrommeld wordt, geeft het ook het knispergeluid.

Het fotoalbum dat ik gemaakt heb (30x30) is erg mooi geworden. (Albelli) Gelukkig maar! Ik zal nu nog één foto bewerken en op canvas laten afdrukken.
Het is toch een aardige klus als je daar mee bezig bent. Er wachten daarna nog twee foto-verzoeken op me, ik wil voor twee mensen nog een keycord maken. Het liefst ben ik met al dat geknutsel bezig! Jammer genoeg blijft er áltijd werk van huishoudelijke aard. De Franse slag beheers ik goed, maar dan is er nu weer eens een ......... slag nodig! (in welk land zijn ze heel poetserig en schoon?)

Op z'n carnavals bekeken:

Gisteren kon ik de berg sneeuw die nog in de tuin lag, steeds een béétje kleiner zien worden.
En gisteren tegen de avond..... het werd wéér wit! We gingen lopend naar een feestje, weer met mijn snowboots aan. Toen we na middernacht weer naar huis gingen, werden er nog sneeuwballen naar elkaar gegooid! (Sorry, als buren wakker zijn geworden!)
Dan lach je weer met elkaar, maar o, vanochtend zelfs onweer en  wéér sneeuwschuiven! (wat zeur ik? door Andries!, terwijl ik de broodjes in de oven bakte en thee zette.)
En nu? Het is opnieuw gaan sneeuwen en het schoongemaakte pad is intussen al 'wéér wit!

Afijn, we zitten binnen heerlijk warm, en door de straat liep er iemand, die krantjes bezorgdë: Het krantje van de carnavalsvereniging. Met van alles wat er in de gemeente is voorgevallen, wordt de hak gelicht. En kijk....... onze straat wordt er zelfs in getoond met een foto.

Eerst mijn eigen foto, die ik vanmiddag heb gemaakt. Misschien herinneren meelezers, dat er aan de overkant van de straat en de groenstrook, huizen gebouwd zouden worden. Daar is begin 2009 een start mee gemaakt, en rond de kerst 2009 zouden de huizen worden opgeleverd.

Nu zie je op deze foto nog het gedeelte dat het verst gevorderd is. Dicht bij ons huis, is het hoogste punt de eerste verdiepingsvloer, en moet er zelfs nog een begin gemaakt worden met de garage.

Het is heel triest voor alle betrokkenen: de aannemer is failliet..... ga maar na hoe het met de gedupeerden zal zijn.
Ik geloof dat voor de bouwvakvakantie de bouw al stil lag.

Maar carnaval zou geen carnaval zijn, als die er geen draai aan kan geven.
Hier dan de foto uit de carnavalskarant:

"Aan de ..... in ......... is een housewarming niet mogelijk.
Daarentegen is een open huis geen enkel probleem."

Tja, wat voor titel?

Wat voor titel geef je een blog, waarin je wel wat babbelt, maar dat je eigenlijk nog niet precies weet wat er komt te staan?

Gisteren lukte het niet om in te vallen, maar ik hield er rekening mee, dat ik misschien vandaag dan wél zou kunnen invallen: en gisteravond werd ik daar inderdaad voor gevraagd.
Ik kon met een collega, die ook in ons dorp woont, meerijden. Zo sprak ik haar, en verder sprak ik vandaag nog andere collega's en een paar ouders. En natuurlijk was er ook voldoende praatstof met de kinderen.
Toen Andries om zeven uur vanavond thuiskwam, had ik hem ook weer het een en ander te vertellen.
(Nu vallen er hier nooit stiltes, hoor!)

En ineens bedenk ik: met hoeveel mensen zou ik vandaag gesproken hebben? Ik denk (kinderen meegerekend) wel 40!
Gisteren lag dat aantal op 6.
Heb jij daar wel eens bij stil gestaan, hoeveel mensen je op één dag hebt gesproken?

Vanochtend, vóór ik naar school ging, zag ik in de krant de cartoon van Toos & Henk. (de laatste tijd hebben ze -voor mij- veel herkenning). Ik dacht daarbij aan dochter Marjolein, die onderwijsinstructeur is voor de opleiding voor doktersassistentes.
Deze cartoons kun je als e-card versturen, en omdat ik toch vroeg genoeg was, heb ik die maar even naar haar gestuurd! (Je mag toch aannemen, dat ze ánders leren dan in de cartoon staat). Gelukkig hebben wij over de doktersassitentes van onze huisarts géén klachten!

Zonder pas, zonder rijbewijs, zonder portemonnee

Weten jullie het nog? Het weeralarm van zaterdag 9 januari? Wij zouden oppassen op Meike, maar vanwege het weeralarm besloten Meike's ouders en hun vrienden die avond niet weg te gaan. Onze missie van het oppassen verviel daardoor ook. Toen stonden wij voor de keus: wachten tot het de volgende dag misschien nog erger zou zijn, of nú terug naar huis, omdat we dan volgens de buienradar waarschijnlijk nét voor een flinke sneeuwbui thuis zouden zijn? We kozen het laatste en zochten snel onze spullen bij elkaar, lieten de afwas over aan J en F en wij startten met de thuisreis. Alleen het laatste stuk reden we door sneeuwduinen, we kwamen veilig thuis, alleen ...... alles was meegenomen, behalve mijn handtas. Met daarin Tom-tom, mijn fototoestel, mijn portemonnee met daarin mijn pasjes, rijbewijs enz. , telefoonoplader... (telefoon en sleutels had ik gelukkig in mijn zak).
Precies 15 dagen heb ik zonder gezeten! De tijd kon ik doorkomen met het lenen van Andries'pinpas. Aan niemand geeft hij zijn pinpas én code af, behalve aan mij! Eén keer maar was het vervelend (voor hem!). Hij had boodschappen gedaan, wilde betalen, maar ja, dat gaat niet zonder pas! De kar met boodschappen kon blijven staan in de supermarkt; hij moest alleen eerst naar huis om de pas te halen.
Maandag had Johan een cursus, waardoor hij niet, zoals gewoonlijk, voor Meike kon zorgen. Daarom heb ik opgepast en kon ik na 15 dagen weer beschikken over mijn tas en inhoud! Mijn voordeelurenkaart van de NS kon ik 's avonds weer gebruiken, omdat ik met de trein en bus terugging naar huis. Het laatste stukje moest ik naar huis lopen, maar als ik schaatsten had gehad, dan had ik op onze straat kunnen schaatsen: hier ligt nog veel sneeuw, en aan de weg is niets gedaan, zodat het een ijsbaan is geworden! Kennelijk wonen Toos en henk ook in zo'n straat:

Trouwens, het oppassen was geen opgave, maar erg fijn! Even een fotootje, haar wipstoeltje in de box gezet:

Dinsdagochtend heb ik ingevallen op school, gistermiddag zomaar gezellig twee vriendinnen "op de thee en koffie". Vanochtend om half acht ging de telefoon, met de vraag of ik kon invallen voor een zieke juf. Ik heb "nee" moeten zeggen, omdat ik vanochtend weer bezig ben aan het jubileumfotoalbum van vrienden.